Reukspoor

[horstjan]

Dikwijls was het stoppen voor een gesloten spoorwegovergang een nadeel, maar soms ook wel eens een voordeel!

Als een kopgroep door de wedstrijdcommissaris met de eerder verworven voorsprong opnieuw mocht vertrekken dan nog werden ze in no-time ingerekend omdat de achtervolgers er lucht van hadden gekregen. Die urinelucht, achtergelaten door de koplopers die de gelegenheid te baat namen om vlug even de blaas te legen bracht het jachtinstinct bij de coureurs naar boven.
Als een op drift geraakte meute jachthonden renden de achtervolgers het reukspoor dan na tot de hergroepering weer tot stand was gebracht. Zo gebeurde het bijna altijd.
Koplopers konden er dus beter aan doen om niet meer te gaan plassen als ze tot stilstand werden gedwongen bij een gesloten overgang.

Zelf dacht ik een keer Vrouwe Fortuna aan mijn zijde te hebben met een spoorwegbeambte in de Franse etappekoers “Circuit des Mines” Waarom deze man alleen mij de gelegenheid gaf om de overgang te passeren en hij voor de achtervolgers de bomen sloot is voor mij een raadsel omdat de anderen vlak achter mij aan reden en daardoor bruusk in de remmen moesten knijpen. Sommige renners wisten zich in hun overwinningsdrang door het voetgangershekje te wurmen.
Ook klommen enkelen over de slagboom heen. In het geval van het hekje lukte het niet meer nadat mijn ploegmaat, de sterke Amsterdamse tempobeul Daan Holst al boksend in de opening was gaan staan en niemand meer doorliet. Dat hij dit niet deed om het peloton voor een ramp te behoeden, maar om mijn vlucht te beschermen was iedereen wel duidelijk. Degene die kans hadden gezien om met de fiets over het obstakel heen te klimmen kregen spijt omdat hun wielerkleding met kluiten smeervet besmeurd bleek.
Het boemeltreintje hield het peloton minutenlang op zodat ik in korte tijd kon werken aan een flinke voorsprong. Uiteindelijk bleek alle moeite vergeefs en greep de jury in door de koers stil te leggen voor een gezamenlijke herstart.

Een andere keer dat zich een dergelijk voorval voordeed was in de etappe naar Waalwijk in Olympia's Tour door Nederland. In de finale viel de vluchtgroep uiteen door een spervuur van demarrages en in het zicht van de sluitende spoorbomen kon de helft van ons groepje met een felle sprint nog net door de automatische beveiliging. Hoera voor ons, jammer voor hen die achter bleven. Het gevloek klonk ons als muziek in de oren. We zagen de anderen pas terug aan de finish waar ik de overwinningskussen al in ontvangst had genomen.

Tot mijn ongenoegen kon ik bij een gesloten overgang tijdens een klassieker zo weer aansluiten bij het peloton nadat ik me eerder had laten lossen door bij een valpartij te gaan liggen.
Er zijn zo van die dagen dat je blij bent met een lekke band of ander pech als het lichaam om rust vraagt en het overvolle programma het niet toelaat. Dit keer voelde het gelukkige toeval van die passerende trein als een nadeel.


In de ronde van Vlaanderen kon het nog net voor de trein oversteken van ons op de kopgroep jagende achtervolgers niet op de goedkeuring van de organisatie rekenen, want onze eindprijzen werd omgezet in een boete, maar we werden niet uit de uitslag geschrapt en daar konden o.a. Gerben Karstens en ik wel mee leven. Het had zomaar onze laatste rit kunnen zijn!

Tegenwoordig is doorrijden wanneer de slagbomen naar beneden gaan evenals plassen binnen de bebouwde kom verboden. Terecht natuurlijk.
Plassen bij de spoorwegovergang moet wel kunnen. Vind ik. Al is het alleen maar om die op urinegeur jagende meute bloedhonden aan het werk te zien tijdens de koers.