Los bericht bekijken
Oud 15 mei 2006, 14:09   #1
JOURNEE
Junior
 
Geregistreerd: 23 december 2005
Locatie: 3400 LANDEN België
Leeftijd: 74
Berichten: 194
Standaard

ALLOCHTONEN IN NEW-YORK.
In het post-Armstrong jaar , met een sponsor als Discovery Chanel in het peleton , en met Landis, Hincapie, Leipheimer en Julich, schijnt het dat wielrennen een bekende sport is in de USA. Veertig jaar geleden was een koersfiets daar nog een totaal vreemd voorwerp in het grote land van Uncle Sam.
Dit wil ik bewijzen door volgend verhaal :
In 1999 verbleef Fredrik Faglum in mijn huis om in België te koersen, en in 2000 werd ik door hem in Zweden uitgenodigd. Deze Fredrik is de enige zoon van Tomas Pettersson Faglum , de jongste van de befaamde vier Pettersson gebroeders, die in de sixties en seventies wielerkampioenen waren vooral in het tijdrijden per ploeg. Vader Faglum zegt van zichzelf dat hij als jongere renner een dwangarbeider van de weg is geweest, want hij hield helemaal niet van fietsen en werd door zijn drie broers verplicht om mee te trainen op hoog tempo in de harde discipline van het tijdrijden. Alvorens reeds als belofte wereldtitels veroverd te hebben en sportman van het jaar in Zweden te zijn, was de lijdensweg van de laatstgeborene Pettersson in de wielen van zijn broers verschrikkelijk geweest.
‘Duizend maal ben ik doodgegaan in het wiel van Gösta, Eric, en Sture’ , vertelde Tomas mij, tijdens het eten van Zweedse vleesballetjes met Belgische frieten, in zijn living die versierd is met souvenirs, bekers, truien, medailles, diploma’s , voornamelijk veroverd in tijdraces in vele landen .
‘Welk was de grootste en beste emotie die je beleefde als wielrenner ? ‘ vroeg ik aan deze sportman .
‘ Omslagen met geld, kussen op het podium, aandacht van de media, ….. ?’

- In het voorjaar waren wij heerlijk aan het trainen in Tunesië , toen wij plots werden teruggeroepen door ons Olympisch Comité. We vlogen terug naar Zweden, waar we van onze familie een valies met schone kleren kregen en van de sportieve bazen dozen met prachtige nieuwe fietsen. Een paar uren later vlogen we reeds naar New-York, waar we op een team wetenschappers moesten wachten en twee dagen later zouden we op de grote hoogte van Mexico testen moeten afleggen om te zien of het wel redelijk was en medisch aanvaardbaar om in de ijle lucht zware fietsproeven te houden.
- In het grote New-Yorkse hotel konden wij op onze kamer niet slapen omwille van het uurverschil en van ons jeugdig dynamisme. We konden ook niet uitgaan ‘ in the City that never sleeps’ wegens onze ascetische levensstijl en omdat wij geen dollars hadden.
- In het midden van de nacht werden we nieuwsgierig om ons nieuw materiaal te zien, kledij en fietsen. Zo begonnen wij dan maar op de gang van het hotel de grote fietsdozen te openen en met enthousiasme onze vier juweeltjes van nieuwe tijdritfietsen te monteren. Plots werden wij omringd door een aantal security guards en politiemannen . Deze meenden dat wij indringers van een andere planeet waren of organisators van een aanslag . Onze bizarre kledij van wielrenners en die vreemdsoortige tuigen in titanium maakten ons uiterst verdacht. Na inspectie van onze fietspompen waar alleen lucht uitkwam en geen kogels, waren die Amerikanen overtuigd van onze vreedzame bedoelingen. Er werd weldra goed gelachen.
- Bij het eerste daglicht sprongen de vier Petterson gebroeders op hun nieuwe fietsen. Zij fietsten in formatie door de brede nog verlaten straten van New-York tussen de immense gebouwen en stilaan werd de grootstad wakker, kwamen er meer en meer mensen over de stoepen gestapt, en gele taxi’s en vierwielers in het verkeer. Terwijl de blonde Zweden met hun blote bruine gespierde lange benen voorbij reden, stopten alle New-Yorkers even.
- Blank, zwart of geel, vrouw of man, keken met open mond verbaasd en niet begrijpend naar die vier allochtone geweldige wielrenners die tegen dertig mijlen per uur dwars door het centrum van Big Apple geruisloos voorbij raasden op vreemde flitsende tuigen.

Ik was amper 18 jaar ( dixit Tomas Pettersson) en realiseerde plots dat door de wielersport het mij mogelijk was geworden van op een maandag nog te fietsen over stofferige wegen bezaaid met geitenkeutels in Tunesië en reeds op volgende woensdagochtend te kunnen fietsen tussen de grote buildings van een wereldstad, en dit op de lichtste en duurste fiets die er toen bestond. Na de emotie die deze fietstocht door New-York me gaf was ik gelukkig omdat ik mocht meefietsen in Zweedse kleuren met mijn broers en van toen af heb ik dan ook mijn uiterste best gedaan om goed te presteren.
JOURNEE is offline   Met citaat reageren