WielerArchieven  

Ga terug   WielerArchieven > Speciaal > Wielerverhalen en -anekdotes

Reageren
 
Discussietools
Oud 29 juni 2011, 20:53   #1
horstjan
Junior
 
Geregistreerd: 30 september 2009
Locatie: Haarlem nederland
Berichten: 205
Standaard Grauwer dan grijs.

Op zonnige dagen vergezellen zeilschepen ons wel eens bij ons rondje Westeinderplas. Leuk gezicht, al die kleurige zeilen. Het doet me herinneren aan mijn kinderjaren waarin ik vanuit mijn slaapkamer kijkend op de Mooie Nel bij Spaarndam hetzelfde aanschouwde, maar dan in het wit. Zo wit als moeders lakens die in de zon lagen te bleken.
Verder wist ik niets van wat zeilen inhield. Oh, ja samen met ploeggenoot Henk Vogels huurde ik eens een bootje. Op de vraag van de verhuurder of we al eens eerder gezeild hadden, had Henk volmondig jawel geantwoord. Toen de man ons zag klooien om de jachthaven uit te komen liet hij ons eerst een borgsom betalen voor hij ons losliet. We hadden net zo goed een roeiboot kunnen huren.
Enkele dagen voor de aanvang van de Schuttevaerrace kreeg ik een telefoontje van atleet Johan, de hardloper zocht nog een wielrenner om samen met drie zeilers deze triatlon te willen doen. Het leek me wel wat, zo'n tochtje van Stavoren naar Texel, Vlieland en Terschelling via Harlingen terug naar het vrouwtje van Stavoren. Ik zeg dus net als destijds op het stadhuis 'Ja IK WIL' terwijl ik niet weet wat me te wachten staat.
Bij zeilinstructeur Marc thuis krijgen Johan en ik buiten de zeiloutfit nog een eerste en tevens laatste les.
Schipper Herman en het andere bemanningslid David ontmoeten we in het riante huis aan het water van Herman. De boot ligt voor de deur en draagt de naam Fanfare. Met een Le Mans start van 2km hardlopen we de volgende dag in peloton naar de zestig boten om uit te varen. Een wielrenner loopt niet graag en Johan weet dat, hij blijft bij me. Die zenuwlijders van zeilers zitten al klaar op de boot om te vertrekken als we er aankomen. Johan en ik denken lekker rustig in de kajuit te kunnen verblijven, maar Herman beveelt ons positie te nemen op de boot. Het moet snel gaan. Ik neem mijn mobieltje en fototoestel mee, niet wetende dat die bij windkracht 8 op zee zeiknat, dus onbruikbaar zullen worden. Hoge golven wanen me aanvankelijk op de schommel in een speeltuin en juichend dein ik mee. Johan wordt steeds stiller en angst straalt van zijn gezicht. Bij het overstag gaan op de klappen van de golven stoten we ons blauw aan de uitsteeksels, maar het blijft genieten. The flying Fanfare!
Nog maar vijf uur varen en we zijn op Texel roepen Herman en David ons toe in koor. VIJF uur? Het komt aan als een mokerslag en ik word er stil en misselijk van. Zeeziek dus. Drie keer kort achterelkaar moet ik overgeven en Johan krijgt de volle laag. Ik word zieker en zieker, van mij hoeft het niet meer. De bemanning bindt me vast in de kajuit en reikt een putsemmer aan, daarna hoor ik lange tijd niets meer. Als ik bij positieven ben krijg ik te horen dat er haast gemaakt dient te worden, want we zijn op Texel en de tijdrit van 60km dient aan te vangen. Half bewusteloos stap ik op en gesteund door stormwind in de rug staat de teller rap op 50km/h. Op het keerpunt dat 3 keer genomen moet worden schakel ik terug naar een bergversnelling om vooruit te komen. Drie keer krijg ik de vernedering om ingehaald te worden, niet één keer kan ik ook maar even aanpikken. Op zijn Kneteriaans, dus uitgewoond hijst de bemanning me na de finish aan boord. Mijn rug lijkt gebroken, maar de moraal voor de volgende rit van 70km in Harlingen is er nog.

De schipper vindt het echter welletjes en zegt dat hij de verantwoording niet meer op zich kan nemen. Er zijn maar een twintigtal schepen in Texel aangekomen en er zijn ongelukken gebeurd. Ook wij hadden een aanvaring op volle zee. Ik had trouwens nooit verwacht dat je nog zou rijden, want je was nog grauwer dan grijs voegt hij er aan toe.

Als de storm geluwd is en de organisatie een gewijzigd programma voorlegt waarin ook Johan zijn loopje van 20km op Texel kan doen varen we gewoon weer mee in de richting van Harlingen. Hoe we in de race liggen weten we niet eens met al die regeltjes en strafpunten en het interesseert me ook niet. Alleen de tijdrit in Harlingen telt. Daar zal het beter moeten gaan, want ik ben niet meer zeeziek. De zee en de watervogels, de kleurige zeilen.....ik zie het weer.
Zoals verwacht rijd ik een gave tijdrit voor mijn leeftijd en zonder veel tijdsverlies maken we ons op voor de finale naar Stavoren. Het gaat snel, sneller, te snel. Er gaat iets mis. Grote paniek aan boord. De schipper commandeert en de bemanning voert uit. Wij sporters verschuilen ons in de kajuit en kijken elkaar nietszeggend aan. Wij weten nu al dat we het nooit meer zullen doen. Of toch? Binnen een paar minuten is het euvel verholpen en varen we weer op volle snelheid 7....8....9 knopen enz. tot we in Stavoren aankomen.
Voor we aan wal gaan roept schipper Herman ons bij elkaar in de kajuit en drukt ieders lichaam emotioneel tegen zijn lijf. Ik besef ineens dat we topsport hebben bedreven zoals in mijn toptijd. Kanjers zijn het die zeilers. Petje achterover en beerenburger naar binnen.
Later vernemen we dat we in onze klasse eerste zijn geworden en achtste in het overall klassement.Voor de zeilers een resultaat om bij te schrijven in het logboek en voor de sporters aan boord een avontuur om nooit te vergeten.
horstjan is offline   Met citaat reageren
Reageren

Discussietools

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe discussies starten
Je mag niet reageren op berichten
Je mag geen bijlagen versturen
Je mag niet je berichten bewerken

vB-code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn GMT +2. Het is nu 03:34.


Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.2
Copyright ©2000 - 2021, Jelsoft Enterprises Ltd.
© 2003-2007, WielerArchieven
Version française #12 par l'association vBulletin francophone