WielerArchieven  

Ga terug   WielerArchieven > Speciaal > Wielerverhalen en -anekdotes

Reageren
 
Discussietools
Oud 21 oktober 2011, 19:03   #1
horstjan
Junior
 
Geregistreerd: 30 september 2009
Locatie: Haarlem nederland
Berichten: 205
Standaard Wielerambitie

In de jaren zeventig was er in Nederland op tv een populair kinderprogramma dat Destratenmakeropzeeshow heette. Je kunt veel beroepen op zee uitoefenen, maar stratenmaken valt daar niet onder. Wielrennen op zee, trouwens ook niet, als we die schandalige Passage du Gois uit 1999 even buiten beschouwing laten. Wielrenners met zeebenen zijn daarom een zeldzaamheid. Toch heb ik er één gekend. Een Haarlemse zeebonk met een warm kloppend hart voor de wielersport. Met die zeebenen is hij geboren, maar de wielerbacil dankte hij aan zijn buurman: Cor Bijster. Cor leek in de eerste naoorlogse jaren voorbestemd een groot sprinter te worden en Henk Kiekens was een van zijn vele fans. Hij was de hemel te rijk toen hij een afgedankte racefiets van Cor kon overnemen. Hij begon direct als een wielrenner te leven, dus keihard trainen, niet roken, niet drinken en elke avond vroeg naar bed. Dat deed hij als hij verlof had, want hij werkte als matroos op de grote vaart en was vaak maanden van huis. Dat een bestaan als zeeman niet te combineren was met een wielercarrière, nam hij op de koop toe.
De racefiets ging mee aan boord met de bedoeling in de diverse havenplaatsen flink te gaan trainen, hoewel hij wist dat dat bij lange na niet voldoende zou zijn om tijdens zijn verlof in Nederland wedstrijden te winnen. Want daar ging hij in zijn grenzenloze ambitie wel van uit. Om zijn training op te voeren nam hij bij de volgende reis een rollenbank mee om op dek aan zijn conditie te werken als zijn maten zich in hun vrije tijd tegoed deden aan een oorlam. Ook dat bleek niet genoeg om een winnaar te worden en weer terug in Haarlem nam hij een kloek besluit. Voorlopig even niet varen, een baantje aan de wal zoeken, lid worden van wielervereniging De Kampioen en enthousiast aan clubwedstrijden meedoen. Tot zijn verdriet, kwam hij niet één keer ook maar in de buurt van de zo fel begeerde eerste plaats en aan het eind van het seizoen, toen in Café Kennemerland, ons clubhuis, de competitieprijzen werden uitgereikt kwam Henk in geen enkele uitslag voor. Wel ontving hij uit handen van de voorzitter een piepklein bekertje, voor sportiviteit. Er werd besmuikt om gelachen, maar Henk maalde er niet om. Hij had eindelijk een stoffelijk bewijs dat hij wielrenner was, al was het niet voor een indrukwekkende uitslag. Hij schreef zich in voor de clubcompetitie op de rollenbank die in de wintermaanden zou worden gehouden. Daar verbaasde hij vriend en vijand door deze competitie met overmacht te winnen. Al die training op een slingerend schip met slechts rollers en brekers in zijn gezichtsveld, betaalden zich eindelijk uit. Aangemoedigd door beroepsrenner Piet Steenvoorden, besloot hij na dit succes het zeemansleven voor onbepaalde tijd vaarwel te zeggen om als broodrijder met een onafhankelijkenlicentie bij de profs te gaan rijden. Hij versierde ergens een shirt en een broek met reclame en hij heeft het inderdaad vier jaar lang serieus geprobeerd. Het waren voor hem onvergetelijke jaren, want meefietsen met de beste renners van Nederland – ook al was het meestal maar enkele rondjes – gaf hem status en voldoening. Qua verdiensten viel het echter zwaar tegen, want hij bracht totaal dertig gulden en een kwartje thuis. 25 piek pakte hij een keer als premie in de Ronde van Kortenhoef, omdat hij in de openingsronde als laatste over de streep was gekomen en 5 gulden en een kwartje verdiende hij door in het Nederlands kampioenschap achtervolging eens als zevende te eindigen.
Jaren later, toen zijn ‘profcarrière’ er bijna op zat reed ik met good-old Henk Kiekens eens een doordeweekse clubrit. In de finale gingen we schouder aan schouder op de meet af en tot mijn schande verloor ik het sprintje. De juryleden geloofden hun ogen niet en noteerden de winnaar dan ook als nummer twee. Gekrenkt tot op het bot verliet Henk het strijdtoneel om nooit meer terug te keren. Hij keerde terug naar zee en slechts af en toe kwam ik hem nog wel eens tegen. Enkele jaren geleden hoorde ik dat hij door een herseninfarct was getroffen. Hij was gedeeltelijk verlamd geraakt en met een ernstige spraakstoornis in een verzorgingstehuis beland. Met enkele wielervrienden heb ik hem daar een laatste bezoek gebracht. Het was een moeizaam samenzijn, want de wielrennende zeeman – die vroeger nooit om een praatje verlegen zat – communiceerde slechts door armgebaren, afgewisseld met onverstaanbare kreten. Bij al die inspanning staarden zijn ogen ons leeg aan. Geen idee of hij ons herkende of wat er in hem om ging. Pas toen we over zijn gewonnen eindsprint in die clubrit begonnen, laaide er iets van vuur op in zijn vermoeide kijkers. Hij had toen echt gewonnen, benadrukte ik keer op keer. Toen we kort daarna afscheid namen leek hij even te stralen. Met ogen vol van wielerambitie die ik nooit zal vergeten.
horstjan is offline   Met citaat reageren
Oud 21 oktober 2011, 22:07   #2
hans
Kampioen
 
hans's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 1 november 2003
Locatie: Kessel-Lo
Leeftijd: 62
Berichten: 2.969
Standaard

Jan, weer een prachtig en ontroerend verhaal ! Ik kijk altijd met spanning uit naar je bijdragen. Zou je ze niet eens te boek zetten?
hans is offline   Met citaat reageren
Reageren

Discussietools

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe discussies starten
Je mag niet reageren op berichten
Je mag geen bijlagen versturen
Je mag niet je berichten bewerken

vB-code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn GMT +2. Het is nu 11:42.


Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.2
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
© 2003-2007, WielerArchieven
Version française #12 par l'association vBulletin francophone